İlk Kemal Sunal'a yakıştıramamıştım ölümü, inanamamıştım öldüğüne. Ardından Barış Manço'nun göçüyle hissettim aynı duyguyu. Artık büyüdüm, ölümün doğallığını anladım derken Mustafa Kemal Can'ın ölümüyle yine aynı his saplandı içime.Unuttum zannettiğim anılarım bir anda canlandı kafamda. Seni çileden çıkardığımız anlar geliyor aklıma. Bir de marifetmiş gibi yıllarca anlattık sana yaptıklarımızı. Hocam, ''affet'' demiyorum çünkü içten içe bizi öyle de sevdiğini biliyorum. Biz de seni sevmiştik hocam. Farkında olmasak da seviyormuşuz en azından...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder