Döngü

Kişisel ve Gereksiz Yazılar Serisi #1

Günleri güzel güzel geçiriyorum. Gece kanepeme keyifle kuruluyorum. Televizyonu 30 dakikada kapanma moduna alıyorum. O 30 dakikanın daha başında keyifle mayışıp cismin yarı-uyur haline geçiş yapıyorum. Buraya kadar her şey normal.

Tam uykusal alana tüm benliğimle teslim olacağım ''an'' aklıma ''bir şeyi'' getiriyorum ve sanki 48 saatlik bir uykudan yeni uyanmışçasına dinçleşiyorum. O andan itibaren işkence haline geliyor gece. Ne televizyon, karşısında uyuduğum keyifli aygıt artık, ne de kanepe benim rahat küçük mabedim. Uyumak için açıldığında her kanalda dünyanın en güzel programı oynarken, en zevkli maçlar bile keyif vermiyor o ''an''dan sonra. Kitap okuyayım bari diyorum, tek yaptığım 15-20 dakikada bir hiçbir şey anlamadığım sayfaları çevirmek oluyor. Uzanayım şöyle boylu boyunca, hiç uyuyamasam dinlenmiş olurum diyorum, yok, o ''bir şey'' çeşitli varyasyonlarla aklımı ruhumu ele geçiriyor, yoruyor beni.

Hepsi bir ''an'' yüzünden, o tam uykuya dalış anı. O ''bir şey'' beni bırakmıyor, ''gündüzleri beni atlatıyorsun, ben de senin gecelerini çalayım da gör'' diye gözdağı veriyor sanki. Unutma diyor beni, artık ben de senin bir parçanım, sen de benim sahibimsin. Kabul edemesen de, ''böyle şeyler benden geçti'' deyip kendini kandırsan da bu gerçek değişmeyecek diyor. Kıskanıyor beni, tasasız huzurlu halimi kıskanıyor ve bozuyor oyunu. Zindan ediyor bütün geceleri.

Sonra yine aynı. Günleri güzel güzel geçiriyorum...